Insanlarin ne kadar bencil olduklarini farkedince (birkez daha) sasiriyorum. Balik hafiza olmanin garip durumlarindan biride bu sanirim basiniza gelen herseyde ilk defa olmus gibi sasiriyorsunuz.
Ya da beyinin isleyis tarzi boyledir bilmiyorum her afalladikca resetliyordur kendini cozemedim.
Kendi istedikleri olmayinca ya da planlarina uymadiginizda kucuk bir cocuk gibi kusebiliyorlar ya da bozulabiliyorlar.
Konusmalarindan hissedebiliyorsunuz bunu.
-canim istedigini yapmam su anda mumkun degil baska planlarim vardi, onceden yapilmis planlar..
-himm oylemi
Bulbul gibi sakiyan karsidaki bozulunca kisa cevaplar vermeye basliyor ve soyle dusunuyorsunuz "bozuldu bu" sonra guleriz aglanacak halimize durumlari oluyor.
Sanirim bu da insan olmamizin ozelliklerinden biri ve korkarim bende yapiyorumdur, kacinilmaz davranislar gibi birsey bu farkinda olmadan yapiyoruz.
Neyse bu kadar psikolojik arastirma yeter gelelim gecen gun izledigim filme su anda hala vizyonda ismi HANCOCK, aslinda bir super kahramanlik oykusu ama bildigimiz kahramamanlardan degil. Iyilik sanarak yaptigi seyler fazlasiyla maddi hasara yol actigi icin alkis ve takdir yerine "artik yardim etme" uyarilari aliyor.
Ne olduguna ve nerden geldigine dair hicbir bilgisi yok cunku 80 yil once hafizasini kaybetmis. Bu yuzden herseye bosvermis, kendine ickiye vermis ve sokaklarda yasayan siradisi bir kahramanin oykusu.
Ama sonradan yanliz olmadigini anliyor kendi tabrileriyle bir eside var ama esi ile ne kadar cok yanyana kalirlarsa o kadar guclerini kaybedip normal bir insana donusuyorlar. Birbirlerini cok sevselerde yanyana geldiklerinde olumlu olup normal insanlar gibi yasayacaklarini ogreniyor esinden.
Ask hep bu kadar imkansiz olmak zorunda midir acaba ya da askin imkansizligimi insanlari ceker bilmiyorum ama sonunda boyle birsey oldugunu ogrenince uzuldum acikcasi "Yazik simdi hic bir araya gelip asklarini yasayamiyacaklar mi?" diye dusundum.Ve sonra " iste gercek hayat" diye dusundum.
Gercekler acidir ve kabul etmek zordur.Ama yine de herseye ragmen ayakta durup yolumuza devam etmemiz gerektigini de biliriz.
Filmi izledikten sonra merak ettgim sey kac kisi gercekten asik oldugu insanla bir omur gecirebilmis? Yoksa cogunluk imkansizliklarla karsilasip asklarindan vazgecmek zorunda mi kalmislar ya da kac kisi gercek aski icin gercekten savasip sonunda muradina ermis?
Nerden nereye geldim yine..
